De dood van de dader

tombstone-2254396_1280

 

 

Toen mijn incestverleden kwam bovendrijven heb ik uitgebreid de tijd genomen om uit te zoeken wat ik hiermee wilde naar de dader toe. Dit was mijn oudere broer. Na lang beraad, ook met mijn hulpverlener, besloot ik hem te confronteren met dat wat ik helder had gekregen. Ik heb toen gekozen voor een brief.

Ik had mijn hele familie laten weten dat ik afstand wilde, dat het niet goed met mij ging omdat ik erachter was gekomen dat ik als kind binnen de familie was misbruikt. Ik heb anderhalf jaar gedaan over het schrijven van mijn brief. Steeds weer opnieuw kijken samen met de therapeut, steeds weer herschrijven. Met steeds als uitgangspunt wat goed voor MIJ zou zijn.

Ook mijn broer heeft dus anderhalf jaar moeten wachten, wetende dat het zwaard van Damocles boven zijn hoofd hing. Ik verwacht dat dit een hel voor hem is geweest. Je  zorgen maken en ergens op broeden, dat maakt je ziek……..  Toen ik hem uiteindelijk confronteerde met mijn waarheid, werd hij ziek. Hij kreeg een agressieve vorm van kanker, die hem binnen drie maanden velde.

Inmiddels is het twaalf jaar later en heb ik veel geleerd van het leven, maar ook van mijn grote netwerk lotgenoten van seksueel misbruik. Tot mijn verbazing hoor ik heel vaak, dat als de daders geconfronteerd worden met zijn/haar daden, ze er vaak tussenuit knijpen. Soms door zelfdoding, door een hartaanval, of de stress maakt hen zo ziek, dat ze gewoon dood gaan.

Toen mijn dader overleed was ik verbijsterd, want 61 jaar is te jong om te sterven. Ik denk dat hij zichzelf ziek heeft gemaakt. Ik had het hem ook gegund om het proces van ons verleden aan te gaan en het te kunnen afsluiten.

Helaas…….

Advertenties
Geplaatst in familie, incest, Persoonlijk, Trauma | Tags: , , , , , | 4 reacties

Dorus Rijkers en ik

3a50cec27a6221c96a9f6d6bd3ee4be8

 

DROOM OVER DORUS RIJKERS – januari 2017

Ik krijg alleen maar een beeld van zo’n ouderwets schilderij van Dorus Rijkers. Niet echt een verhaal, enkel dit beeld….

Het enige dat ik me herinner uit de jaren 50/60 dat er zo’n reproductie van dit schilderij bij mensen aan de muur hing. Ik wist niet eens wie Dorus Rijkers was. Toen ik zocht op Wikipedia vond ik het volgende:

Dorus Rijkers (Den Helder, 27 januari 1847 – aldaar, 19 april 1928) is een van de bekendste redders van schipbreukelingen uit de Nederlandse geschiedenis. Dorus Rijkers en zijn bemanningen droegen in zijn vijfentwintig dienstjaren bij aan de redding van meer dan vijfhonderd zeelieden, totdat in 1911 – op vierenzestigjarige leeftijd – het reddingwerk hem te zwaar werd. Weinig verwonderlijk in een tijd dat de mannen in een roeireddingboot dezelfde woelige zee moesten bedwingen die zojuist een groter schip fataal was geworden.

UITWERKING VAN MIJN DROOM:

Ik kan me indentificeren met deze redder van schipbreukelingen. Ik voel mezelf als ervaringsdeskundige hulpverlener voor mensen met een seksueel misbruik trauma, ook vaak een redder die een reddingsboei uitgooit. Bijzonder dat Dorus op zijn 64e moest stoppen met reddingswerk omdat het voor hem te zwaar werd. Ik ben net 65 geworden, en ga nog een poosje door!

Als Dorus uit moest varen bij een schipbreuk dan moesten hij en zijn mannen in een roeireddingboot dezelfde woelige zee bedwingen die zojuist een groter schip fataal was geworden. Met mijn werk word ik ook vaak geraakt door de verhalen van mensen over hun trauma en moet ik soms met hen door een woelige zee, waar ik ook mijn eigen misbruikverleden soms weer tegen kom.

Wat mooi dat mijn droom mij linkt aan Dorus Rijkers. Dacht ik eerst nog , nou zo’n held ben ik niet, maar die stel ik nu bij naar: Ja, ik doe ook heldhaftig werk.

*Wat hou ik toch van mijn dromen….

Geplaatst in Droom, geven, hulpverlening, incest, Lotgenotencontact, Onbewuste, Persoonlijk, seksueel misbruik, spirituele groei, Trauma | 2 reacties

Twitterstorm #SGstorm 2016

Voor het derde jaar was er op 16 december 2016 een twitterstorm met de volgende hashtag #SGstorm afkorting voor SeksueelGeweldStorm. Deze storm was bedoeld om het taboe seksueel geweld weer eens aandacht te geven. Dit betekende voor mij 12 uur non-stop twitteren van 09.00 tot 21.00 uur. Ik heb goed voor mezelf gezorgd door elk uur een kookwekker te zetten en dan even de benen strekken een blokje om, frisse neus halen.

Mijn lieve Archie zorgde voor koffie, thee, een boterham en het avondeten.

Vanaf augustus was ik al aan het inplannen met het programma Hootsuite zodat er op de dag zelf elke 5 minuten een tweet zou worden verzonden. Vooraf heb ik veel gedaan om het onder de aandacht te brengen. Ik had zelfs een Facebook event aangemaakt, en heb mensen die mij eerder in een twitterstorm hielpen, persoonlijk benaderd. Er waren 98 Twitteraars die mij toezegden te zullen helpen, dus dat beloofde wat……

Inderdaad is de storm een orkaan geworden.

Toen ik om 8.45 uur inlogde zag ik tot mijn vreugde al berichtjes geplaatst.

Ik ga wat cijfers noemen:

trendingtopic

 

We waren om 09.45 uur al #trendingtopic op de eerste plaats en dat bleven we tot ongeveer 18.30 uur. Toen zakten we steeds verder naar beneden en om 21.00 waren we uit de #trendinglijst.

En ik zag de volgende melding voorbij komen:    10943 tweets, wow!

10943-tweets

Naast mijn eigen ingeplande tweets heb ik de hele dag andere posts ReTweet gedaan van al die mensen die mijn initiatief steunden. Totdat Twitter het om 10.30 uur genoeg vond en ik, tot mijn frustratie niets meer kon doen……

Ik kreeg de volgende melding:

strafbankje

Ik keek bij de voorwaarden en zag dat ik 2400 tweets per dag mag versturen, maar Twitter bepaalde wanneer….. Dus elke keer als ik ongeveer 300 tweets eruit had dan werd ik geblockt en zat op de strafbank, en pas na een half uur kon ik verder!

Het is in de 12 uur vier keer gebeurd, maar gelukkig ging de stroom tweets door, ook zonder mij! Ik was niet de enige die af en toe geblockt werd, dat zegt wat over de gedrevenheid van de medestanders.

Ik heb 1272 tweets verstuurd en totaal dus over de 11.000 tweets met de #SGstorm!

Terugkijkend is het een hele happening geweest, de hulp was overweldigend. Ik kan niet iedereen bij naam noemen, maar deze kanjers weten zelf wel wie ik bedoel!

Ik ben zo trots op iedereen, met name de lotgenoten die heel openhartig schreven over hun trauma. Dat maakte ook wel dat er mensen aangaven dat het allemaal wel heel heftig was. Af en toe schreven wij ook bemoedigingen en dat we goed voor onszelf moesten zorgen, om de mensen die het zwaar hadden een hart onder de riem te steken. Soms moest men ook even afstand nemen.

Het was een mooie storm en ik hoop dit in december 2017 weer te herhalen!

Geplaatst in familie, geven, hulpverlening, incest, Lotgenotencontact, Persoonlijk, seksueel misbruik, slachtofferschap, taboe doorbreken, Trauma | 2 reacties

ZIE

In november 2015 deed ik mee met de expositie ZIE, georganiseerd door VeiligThuis en SamenVeilig. Hier werden de billboards getoond met foto’s gemaakt door Judith Keessen, van mensen die te maken hebben gehad met huiselijk geweld. De expositie is bedoeld om het taboe te helpen doorbreken op huiselijk geweld en ze stonden op de Mariaplaats in Utrecht in de ‘week tegen geweld’.

Bij de opening waren mijn man en ik er wat eerder om alvast mijn foto te bekijken.

Toen ik de Mariaplaats in Utrecht opliep en mezelf zag op het billboard schrok ik van het formaat. Ook al timmer ik al jaren aan de weg als taboedoorbreker, dit kwam binnen als een mokerslag. Mijn man maakte foto’s van mijzelf onder het billboard.

Ik voelde me zo bloot onder de enorme foto op de drukke Mariaplaats.

Maar de mensen die achter mijn fotograferende man langsliepen, staken hun duim op in support. Dit hielp enorm. Daarna heb ik alleen maar positive reacties gehad, van lotgenoten én van hulpverleners. Wat mij het meeste raakte is een bijzondere mail van een vrouw die ik niet persoonlijk ken, alleen via sociale media. Ze schreef me het volgende:

“Afgelopen zaterdag liepen mijn lief en ik in Utrecht rond en bij een plein zag ik je foto voorbij komen, heel groot en we stonden allebei stil. Mijn lief zei Tsjee…. vooral ook de aangrijpende tekst die eronder stond en waar we mijzelf in herkenden. Ik vond het zo mooi en tegelijk zo spiegelend dat ik dat graag met je wilde delen op deze manier. Rakend en krachtig in de vorm van tevens pure schoonheid die je op deze manier toont. Dank je wel daarvoor. Wauw….”

Dat maakte dat ik wist dat het goed was dat mijn foto daar hing.

Dit jaar reist de tentoonstelling in november naar Amersfoort, Zeist en Utrecht.

Ik ben trots dat ik op deze manier herkenning kan bieden aan lotgenoten en hoop de ogen te openen van hen die dit niet hebben meegemaakt.

Data expositie:

Amersfoort (2 t/m  11 november), opening op 4 november om 15.00 uur op het Eemplein.

Zeist (11 t/m 21 november) , geen officiele opening.

Utrecht (21 t/m 28 november), opening op 21 november om 16.00 uur op het Domplein.

zie

 

Geplaatst in familie, Lotgenotencontact, Persoonlijk, seksueel misbruik, Trauma | 2 reacties

Vakantie of toch niet…..

Vakantie of toch niet?

Ken je dat……

Je bent op vakantie en alles is perfect en toch…..

Als je als kind seksueel misbruikt bent dan is met plezier op vakantie gaan niet zo vanzelfsprekend. Ik spreek uit ervaring.

Jaren geleden was ik bij een workshop voor lotgenoten. Een van de vrouwen vertelde dat op vakantie gaan voor haar al jaren een ramp was. Ze vertelde dat het een onveilig gevoel gaf zo ver van huis te zijn. Bij mij viel er toen een kwartje. Het was een eye-opener waarom ik zelf zoveel problemen had met reizen.

Ik herinner me vakanties waar alles leuk was, de plek, het weer, de kinderen die genoten en ik…..ik zat huilend op het strand. Het was ook verwarrend, omdat ik niet snapte dat ik me zo rot voelde.

Pas na het delen van de lotgenoot over haar vakantieperikelen, realiseerde ik me precies waar de schoen wrong. Als ik op de Veluwe of in Zeeland op vakantie was, dan was er geen enkel probleem. Het besef dat ik binnen één uur weer thuis kon zijn gaf veiligheid.

Was ik op vakantie in Ierland, Spanje of Italië dan voelde ik me verloren en ongelukkig.

Toen ik het helder had, kon ik ook anders kijken naar verre reizen en ze zelfs maken, zonder dat nare gevoel.

Zo fijn, dat het uitwisselen van gewone dagelijkse dingen die je moeilijk vind als overlever van seksueel geweld, je zo verder kunnen helpen!

 

R+S vlieland

Mijn kinderen happy op Vlieland

Geplaatst in familie, Persoonlijk, seksueel misbruik, vakantie | 5 reacties

Twitterstorm

Op 18 december 2015 had ik net als in 2014 op Twitter een #twitterstorm voorbereid. Van 9 tot 9 uur zou ik me hard gaan maken om het taboe dat op seksueel misbruik rust, te helpen doorbreken. Dit taboe is nog steeds groot en hiermee hoopte ik meer bewustwording te creëren.

Ik had in HOOTSUITE ( een programma waar je tweets vooruit kan programmeren) al zo’n kleine 300 tweets klaarstaan, daar was ik al in augustus mee begonnen.

2015 png

De twitteraars die mij vorig jaar hadden geholpen en nieuwe mensen uit mijn netwerk heb ik ruim van tevoren gevraagd om hun hulp. De respons hierop was groot en daar was ik blij mee.

Het werd een twitter-orkaan en we hebben het zelfs tot de tweede plek trendingtopic gehaald met #twitterstorm.

 

 

 

 

Een aantal mensen hebben mij bijgestaan alsof ze naast me zaten. Ik had het gevoel dat ze gewoon de gehele dag aanwezig waren met hun waardevolle bijdragen en alles wat voorbij kwam met de hashtag twitterstorm net als ik retweet hebben gedaan.

Er waren er velen die ik zag in de ochtend om te helpen en later op de dag nog eens langskwamen om even mee te schrijven.

Ook zag ik de mensen die overdag hadden gewerkt en na 18.00 uur zich hebben ingezet.

Er waren hulpverleners en lotgenoten die meehielpen. Het was hartverwarmend.

Ook negatieve reacties waren er en dat was prima. Er werd hier heel mild mee omgegaan en met veel respect.

Ook de stoere mannen die zeiden: ‘Wie kan ik voor je in elkaar gaan slaan of erger; wie kan ik een nekschot geven.” Mijn antwoord daarop was steevast dat ik dat stadium van woede voorbij was en dat ik vind dat de daders ook hulp nodig hebben.

Veel nieuwe mensen kwamen ons een hart onder de riem steken.

Ik heb en aantal persoonlijke berichtjes gekregen van mensen die zeiden: ‘Ik heb de hele dag meegelezen maar durfde niets te schrijven, omdat ik nog niet open ben over mijn verleden. Ik heb er kracht uit kunnen putten dat ik niet alleen sta!’
of : Het voelde voor mij niet als een storm , maar als een warm bad!’

Het was soms pijnlijk om te lezen dat er kort gediscussieerd werd over hoe de hulpverlening faalt in het stuk: over je trauma mag niet gepraat worden. Lotgenoten voelen zich opnieuw de mond gesnoerd daardoor. Maar ook deze discussies verliepen met groot respect.

Persoonlijk denk ik dat je jezelf eerst tot op het bot slachtoffer moet hebben gevoeld voordat de kan bouwen aan herstel.

Ik heb in twaalf uur 1812 tweets verzonden en retweets gedaan en om 9 uur ging het licht uit. Het heeft nog best lang geduurd die avond voordat ik de slaap kon vatten.
Terugkijkend op deze mooie 18e december ben ik trots dat ik met een grote groep gedreven mensen het ‘taboe op seksueel misbruik’ weer eens op de kaart heb gezet.

Volgend jaar opnieuw en net zolang tot er meer openheid is, blijf ik op de barricade staan.

Foto: Hanny Lynch met 3 schermen open op Twitter

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

Helaas nog taboe

Helaas nog taboe

Een dag na mijn boekpresentatie ging ik als Ridderkerkse auteur langs de bibliotheek en de boekhandel in de Ridderhof. Met het doel te laten weten dat mijn boek er is en of er een poster mocht hangen. Tenslotte had ik al twee interviews gehad in de huis-aan-huisbladen, dus de verwachting dat er vraag komt naar het boek is aanwezig.

Natuurlijk werd de poster in de bibliotheek meteen op het prikbord gehangen en ze boden zelfs ruimte voor flyers op de balie. De boekwinkel was een ander verhaal. Er werd gezegd dat ik de poster mocht achterlaten en dat deze in januari zou worden opgehangen. Dit heb ik niet gedaan, want in mijn herinnering zit de slechte ervaring uit 2011. Bij de promotie van mijn vorige boek heb ik ook een poster achtergelaten. Die werd toen aangepakt, maar is nooit opgehangen. En op mijn vraag destijds waarom de poster niet zichtbaar was, werd gezegd dat deze zoek was geraakt….

Nu kom ik bij mijn frustratie. Ik ben een taboedoorbreker en lotgenotenverbinder, ik sta op de barricade tegen seksueel misbruik. Want ja, daar gaat mijn boek over en op de poster staan de woorden ‘seksueel misbruik’.

De landelijke cijfers wijzen uit dat 1 op de 4 mensen voor het achttiende jaar te maken krijgt met een vorm van seksueel misbruik/geweld. Kijkend naar de Ridderkerkse bevolkingsgrootte, is de trieste conclusie dat ook in onze mooie gemeente er 6750 slachtoffers zijn. Helaas zijn er nog velen die hier onder lijden. Wat zou het fijn zijn, als de maatschappij zich loyaal toont aan deze mensen. Zij hebben tenslotte niets verkeerd gedaan.

Terug naar de boekwinkel die dit boek/pamflet geen podium wilde geven, een gemiste kans om extra boeken te verkopen en jammer dat de woorden seksueel misbruik hen opnieuw in een kramp deed schieten. Ik hoop dat er andere winkels en/of bedrijven zijn die uit solidariteit hun nek wel uit durven steken. Ik blijf ondertussen gewoon op de barricade!

Hanny Lynch

*Deze ingezonden brief is geplaatst in het huis-aan-huis-blad de Combinatie van Ridderkerk op 3 december 2015.
Ik ben ze hier dankbaar voor.

Dichtbij art stem 1

 

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie